Afgelopen weekeind trokken Ab en Sjaan Spaan, Nico en Silvia den Haan en Piet en Willie vd Mespel naar Vorden om daar een weekeindje te gaan mennen.

Chris Koek was ook gevraagd maar moest helaas afhaken. In hun plaats gingen Ton en Gerdien Spaan mee.

Om in de stijl van Piet vd Mesapel te blijven, een illuster gezelschap van een oud voorzitter (AB), twee oud secretarissen (Ton en Piet) en een vm. bestuurslid algemene zaken (Nico), Sjaan en Gerdien hebben ooit eens een poosje een vooraanstaande rol in de Kantine gespeeld en Willie kennen we uiteraard allemaal uit haar rollen in ons jaarlijks toneelstuk. Silvia de sterke vrouw op de achtergrond.

Ik (Ton Spaan) schrijf dit stukje om jullie deelgenoot te maken van een weekeindje pure ontspanning op de bok.

De omstandigheden waren dan ook volop in ons voordeel want het was prachtig weer. Vrijdag al tijdens mijn rit naar Vorden kon ik al genieten van de prachtige natuur en reed onder de zalvende klanken van de Shadows (een band uit de jaren ’60) naar de plaats van bestemming waar de anderen al een dagje erop hadden zitten.

We overnachten in “De Wildenborcherhof” van oudsher een Taveerne maar inmiddels een uit de kluiten gewassen boerderijcamping anex hotel/restaurant met een ruime paardenstalling en een viertal appartementen.

Deze vier riante verblijven hadden we gehuurd voor twee dagen, een aanrader voor wie wil genieten.

Vooral ’s-ochtends als je bij het krieken van de dag en bij het opkomen van de zon over de met dauw bedekte velden uitkijkt wordt je even heel klein.

Hoewel het gebied een behoorlijk aantal beschreven menroutes kent trokken, onder leiding van Ab (hoe kan het anders), onze trouwe viervoeters ons gedurende enkele uren over onbeschreven routes, geheime weggetjes en niet op de kaart voorkomende paden om uiteindelijk op mooie plekjes pauzes te houden.

Het feit dat twee oudgediende kantine bewaarsters samen met Silvia de proviand beheerden laat geen twijfel over de kwaliteit van onze pauzes, heerlijk dus.

Alle dagen reden we prachtige ritten en deden allerlei idyllische locaties aan waaronder een kasteel (niet zo moeilijk daar want het barst ervan). Hoewel de kasteeltuin verboden gebied was gingen we daar toch even pauzeren onder het motto van Ab…”voordat ze ons in de gaten hebben zijn we allang weer weg…”. Nou dat klopte, want de viervoeters moesten het flink bezuren omdat ze verrot werden gestoken door kleine vliegjes, dus snel gevlucht naar een ander plekkie. De volgende ochtend kon je het werk van de mugjes behoorlijk zien en zaten de paarden behoorlijk onder de bulten.

Zondag reden we een korte rit omdat we weer op tijd naar huis wilden. Ab en de zussen Van der Hout bezetten de voorste kar en Gerdien assisteerde Ab bij het kaartlezen.

We hebben verschillende keren om moeten keren omdat Gerdien de kaart steeds draaide en Ab daardoor de weg steeds kwijt was ondanks de aanwijzingen van Gerdien.

Maar uiteindelijk kwam alles toch weer goed en braken we op na nog een heerlijk kopje koffie en een bescheiden rekening voor het verblijf.

We hebben met volle teugen genoten en Chris……………we wensen je een snel herstel van je rugkwetsuur maar je hebt iets moois gemist.

En voor al onze menners…………………….een aanrader om eens heen te gaan.

Voor de liefhebbers kijk op www.achterhoektepaard.nl en http://www.wildenborcherhof.nl/

Ton Spaan